آخرین خبرها
خانه / آثاری که دوستشان داریم / چشم اندازی در مه

چشم اندازی در مه

 

سالها پیش جشنواره فجر جایی برای نمایش آثار بزرگ هم داشت. بعدش هم سینما عصر جدید تهران آنها را پخش می کرد. روزگاری بود که هنوز  به همت تلاش‌های متولیان فرهنگی و شاید هم سرقفلی داران فرهنگی کشور نمایش فیلم‌های خارجی به بهانه‌ی گذاشتن چوب زیر بغل سینمای داخل، ممنوع نشده بود. آن روزها یادم هست فیلم چشم انداز در مه آنجلوپولوس را در سالن شماره یک عصر جدید بر پرده بود. اگر این فیلم را ببینید به خوبی درخواهید یافت که از دیدن این فیلم در سالنی تاریک و با تمرکز فراوان چه دریافتی خواهید داشت.    

 

                                                       angelopoulos

                                                                      تئو آنجلو پولوس

فیلم‌های آنجلوپولوس را   نمی‌توان تعریف کرد.  یعنی اصلا با تعریف کردن نمی توان ذره‌ای ذهن شنونده را به درون فیلم برد جز آن که  هر فیلم او یک سفر است که باید کامل و تمام عیار از ابتدا تا انتها  انجام شود. مگر رفتن به سفر با توصیف سفر همسنگ است؟

5513_landscapesinthemist-640

فیلم لحن سرد و دلخسته‌ای دارد. خسته کننده نیست. برای من هرگز نبوده است. فلسفه نمی‌بافد و به جای آن ما را در حسی غریب و پر تامل در دنیای ساکت، کم نور، ابری، باران زده و کم رنگ قرار می‌دهد. فیلم از یک سو حکایت کودکان سرگردان و  شاید حکایت ازلی بشر سرگردان است . کودکانی که سفری تمثیلی برای یافتن پدری دارند  که او را تا به حال ندیده‌اند و او هم بی مسئولیت فقط آنها به دنیا آورده و ناپدید شده است. از سوی دیگر هم شاید یک نقد سیاسی اجتماعی بر جامعه‌ی یونان باشد  نسل سردرگمی که در حکمرانی سرهنگ‌ها بی پناه رها شده است. شاید هم فیلم چیز دیگری است. همان سالهای نمایش فیلم هم از این جور تفاسیر برایش زیاد گفتند. فیلمی عارفانه، فیلمی اگزیستانسیالیستی شاید و فیلمی سیاسی! قبلا هم با هم گفتیم دیدن بی فلسفه برایم لذت بخش تر است. مهم این است که به طور مطلق از سفر دیدن فیلم لذت می بریم هرچند دقیق ندانیم این سفر حیرت انگیز در کدام سرزمین است.

arvatis

                                                                 یورگس آروانتیس

 

Karaindrou-03

                                                                      النی کارایندرو

دو چیز دیگر در این فیلم خیلی جذاب است. فیلمبرداری یورگس آروانتیس که رنگ  حال و هوای این سفر بی او چیز دیگر بود . موسیقی النی کارایندرو که بی او تصور احساس عمیق این فیلم ناشدنی است.

چرا  من اینقدر با این فیلم حس همدردی دارم. نمی دانم شاید شما هم داشته باشید. من دارم چون شاید سرنوشت مشترکی بین ما انسانها وجود دارد. شاید شباهت های زیادی بین تاریخ   و  جغرافیا!                                                                                                                

                                                                                                                                                                                                                                                                                                   

 

 

 

درباره‌ی سعید شاه حسینی

یک نظر

  1. سلام
    لطفا امکان دانلود برخی فیلم ها را فراهم کنید
    با تشکر

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*

دو × چهار =