آخرین خبرها

The Straight Story

از فیلمهای دیوید لینچ می ترسم. از ذهن او وحشت می کنم.  هراسی لذت بخش! به همان گونه که درک یک کار فراواقع گرا با منطق مرسوم کاری عبث است، فکر می کنم درک لینچ هم مثل کارهایش کاری سرراست نیست. اما میان کارهای او ، میان وحشت پنهان و هراس عمیق ناپیدای فیلم‌هایش، فیلمی دارد که پیچیده نیست. عمیق است اما ساده است. سرراست است. اگرچه برخلاف دیگر کارهایش بسیار راحت و واقع گراست و دنیای پر آزار دیگر کارهایش را ندارد و یکسر چیز دیگری است؛ اما احساس می کنم که در این فیلم همان لینچ همیشگی است.

Straight story  را نمی توانم ترجمه کنم.این هم از همان شیطنت های دیوید لینچ است که اگر فیلم واقع گرا هم می سازد نام فیلم باز ایهام دارد. فیلم داستان سفر آلوین استریت است. یک داستان واقعی که در آن پیرمردی برای آشتی با برادر پیرش فرسنگ ها با تراکتور کوچک John Deere  سفر می کند. آیا منظور از straight story  داستان (آلوین) استریت است؟ یا منظور داستانی است سر راست بر خلاف پیچیدگی های پیشین لینچ؟خیلی مهم نیست.

لطافت ذهن لینچ در این فیلم ما را شگفت زده می کند چرا که طبیعت و انسان و روز و آفتاب جای وحشت و وهم را گرفته است. فیلم با موسیقی متفاوت “آنجلو بادالامنتی” لطیف تر می شود. یک حس ویژه که گفتنی نیست.

اما چیزی که من را بیش از همه چیز جذب این کار کرده است پایان آن است. وقتی یک پایان عاطفی داریم کار ما سخت و سخت می شود. نمایش یا حذف صحنه؟  افتادن در ورطه ی احساسی گرایی یا زدودن هرگونه احساس؟ چقدر لذت بردم وقتی این صحنه با حداقل کلام و حرکت از لبه ی باریک تیغ می گذرد و بی آنکه اتفاق خاصی بیفتد، حس خودش را ایجاد می کند. فکر می‍‍‍‌‌‍‌‌کنم حال و هوای این فیلم همان حال و هوای گمشده‌‌ ای  است که لینچ در دیگر کارهایش فقدانش را در جهان خوفناکش تاکید می کند.

از این حرف‌ها بگذریم. این فقط یک حس شخصی است. من منتقد و تحلیل‌گر نیستم. فقط چون این فیلم را دوست دارم. خواستم این حس را با هم تجربه کنیم.

آنجلو بادالامنتی موزیسین متن فیلم های دیوید لینچ است. یک زوج هنری که سالهاست با هم کار می کنند.

 

 

 

درباره‌ی سعید شاه حسینی

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*